Φειδίας και Gio Kay: Η αποθέωση του τίποτα

Όταν ο δημοσιογράφος του τηλεοπτικού σταθμού Βεργίνα Κύπρου, Γιώργος Τάττης, βρέθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, νόμιζε πως θα μιλούσε με τους ευρωβουλευτές για… τη δουλειά τους. Για την Ευρωβουλή και τα καθήκοντά τους σε αυτή.

Έκανε λάθος.

Όπως υποστηρίζει ο ίδιος ο δημοσιογράφος, όταν συνάντησε τον Κύπριο ευρωβουλευτή, Φειδία Παναγιώτου, εκείνος αρχικά πήγε να του βάλει μικροφωνάκι. Προσέξτε, γιατί αυτή είναι η σύγχρονη πραγματικότητα:

• Δεν πήγε να βάλει μικροφωνάκι ο δημοσιογράφος στον ευρωβουλευτή, για να του πάρει συνέντευξη.
• Ήταν ο ευρωβουλευτής που επιχείρησε να βάλει μικροφωνάκι στον δημοσιογράφο, για να δημιουργήσει περιεχόμενο που θα κοινοποιήσει στα κοινωνικά δίκτυα.

Όταν τελικά έκατσαν πλάι-πλάι, για μια σύντομη συνέντευξη, είχαμε την αποκάλυψη του απόλυτου τίποτα.

Πρώτον, ο Φειδίας Παναγιώτου δεν γνώριζε το παραμικρό για τον προϋπολογισμό της Ευρωβουλής, που ψηφιζόταν τις ίδιες μέρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Δεύτερον, ενώ εκπροσωπεί τους Κύπριους ψηφοφόρους, δεν γνώριζε καν για τον Κανονισμό για την Πράσινη Γραμμή – που αφορά την Κύπρο και τα Κατεχόμενα και μόνο.

Στο βίντεο υπογραμμίζεται η τεράστια διαφορά μεταξύ του να παρουσιάζεις ένα αχαχούχα, μονταρισμένο υλικό, σε ένα προστατευμένο πλαίσιο που εσύ ορίζεις, με το να έχεις απέναντί σου έναν δημοσιογράφο με διάθεση να θέσει στοιχειώδεις ερωτήσεις.

Μπορείτε να βρείτε αποσπάσματα εδώ. Και να ακολουθήσετε τον δημοσιογράφο εδώ.

Η βίλα, ο γάμος, το Twitter

Το βιογραφικό του Φειδία Παναγιώτου είναι λίγο-πολύ γνωστό. Εκλέχθηκε ευρωβουλευτής στην Κύπρο το 2024, μόλις 24 χρονών. Έγινε γνωστός από το Youtube, η σύντροφός του μπήκε στο ελληνικό Big Brother.

Το ζευγάρι κάλεσε μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα αγνώστους να πουν γιατί θα ήθελαν να παρευρεθούν στον γάμο τους, λέγοντας πως θα επιλέξουν 50 εξ αυτών.

Τον Φεβρουάριο του 2026, αποκαλύφθηκε πως το «πολιτικό γραφείο» που ο Φειδίας Παναγιώτου είχε νοικιάσει στην Κύπρο, με ευρωπαϊκά χρήματα, στην πραγματικότητα ήταν βίλα. Με μισθωτήριο, μάλιστα, που εμφανίζεται να απαγορεύει τις επισκέψεις, άρα και τη λειτουργία της ως πολιτικό γραφείο.

Νωρίτερα, σχεδόν αμέσως μετά την εκλογή του, ο Φειδίας είχε ενημερώσει πως δεν θα αποφασίζει μόνος του στα ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Θα ρωτάει το κοινό του στο Twitter: εσείς αποφασίζετε!

Σε ένα γενικό πλαίσιο καχυποψίας απέναντι στους θεσμούς, αυτό ίσως ακούγεται προοδευτικό, ίσως ακόμη και συμπεριληπτικό.

Στην ουσία του, όμως, είναι προβληματικό: αφενός, δεν έχουν οι πολίτες γνώση όλων των πτυχών του κάθε θέματος. Ακριβώς γι' αυτό εκλέγονται εκπρόσωποί τους, με μισθούς και προνόμια που ελάχιστοι θα δουν στη ζωή τους, και την ευθύνη της υπογραφής τους.

Αφετέρου, πώς ακριβώς διασφαλίζεται ότι σε μια τυχαία ανάρτηση στο Twitter δεν θα ψηφίσουν 23.000 Καναδοί, 35.000 Κινέζοι, και εγώ με 423 διαφορετικούς λογαριασμούς;

Η πρόσληψη του συνεργάτη

Κάτι που έκανε επιτυχώς ο Φειδίας, μπαίνοντας στην Ευρωβουλή, ήταν να αξιοποιήσει τα σημαντικά κονδύλια που συνεπάγεται το αξίωμα του ευρωβουλευτή, για να επενδύσει στην κύρια δουλειά του – την παραγωγή περιεχομένου.

Προσέλαβε ως συνεργάτη τον βιντεογράφο του, ώστε να μην τον πληρώνει πλέον ο ίδιος, αλλά οι Ευρωπαίοι πολίτες. Έφτιαξε λογαριασμό στα αγγλικά.

Και ξεκίνησε βιντεάκια με νέο φόντο και περιεχόμενο: τη ζωή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Άμεση Δημοκρατία

Ο Φειδίας είπε πως δεν μπόρεσε να ενημερωθεί για τον προϋπολογισμό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επειδή εργαζόταν για το λανσάρισμα του Κόμματός του, που φέρει το όνομα Άμεση Δημοκρατία.

Στις πρόσφατες εκλογές, η Άμεση Δημοκρατία έβγαλε τέσσερις βουλευτές. Ο Φειδίας ήταν μεταξύ αυτών, αλλά είπε πως αποφάσισε να παραμείνει ευρωβουλευτής.

Κάποιος κακοπροαίρετος θα σχολίαζε πως, πιθανόν να μην ξέρει τι ψηφίζεται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σίγουρα γνωρίζει όμως πως ο μισθός είναι σημαντικά μεγαλύτερος.

«Έλα μωρέ τώρα»

Με ποιον είπε πως θα συνεργαστεί για να φέρει το «κίνημα» στην Ελλάδα; Με τον Gio Kay. Η αλήθεια είναι πως, σε σχέση με την προβολή που έχει λάβει, ελάχιστα γνωρίζουμε πράγματι για τον Gio Kay.

Από τον ίδιο κάθε τόσο ακούμε πως «μαθαίνει τους πιτσιρικάδες», αλλά αφενός είναι 27 χρονών, αφετέρου γνωστός κυρίως για το ότι ο πατέρας του είναι ευκατάστατος.

Ο Gio Kay πλασάρεται ως άξιος εκπρόσωπος μιας σύγχρονης αισθητικής, που επιτάσσει πως δεν έχει σημασία για ποιον λόγο θα σε μάθουν (εάν π.χ. κατά βάση κάνουν πλάκα με το πώς μιλάς), αρκεί να σε μάθουν.

Το εξήγησε και ο ίδιος, σε ένα podcast που έκανε με τον Φειδία, ο οποίος τον ρώτησε γιατί μπήκε στο Survivor. Απάντησε πως «με ήξεραν όλοι οι μικροί από τα social media, τώρα με έμαθαν και οι μεγάλοι».

Σε ένα πραγματικά ενδιαφέρον podcast (ακούτε μετά το 22:15), ο Μάκης Παπασημακόπουλος, που κάνει πολύ εύστοχες αναλύσεις ακριβώς επειδή δεν παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά, θίγει τους κινδύνους που μπορεί να προκύψουν όταν δίνουμε ορατότητα αβίαστα σε οποιονδήποτε την αποζητεί.

Για παράδειγμα, ο Gio Kay έχει υποστηρίξει πως ο αμερικανός ράπερ P. Diddy θα πρέπει να αφεθεί ελεύθερος επειδή «δεν έκανε και τίποτα». Ο P. Diddy αντιμετωπίζει σειρά τεκμηριωμένων καταγγελιών για πράξεις σεξουαλικής παρενόχλησης.

Θα πρέπει να δώσουμε βήμα, και να ενθαρρύνουμε την πολιτική πορεία ενός τύπου που δίνει άφεση αμαρτιών σε έναν κακοποιητή, απλά και μόνο επειδή βγάζει πλάκα;

Η πολιτική εκπροσώπηση ως περφόρμανς

Όπως επισήμανε ο καθηγητής στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας στο ΑΠΘ, Νίκος Παναγιώτου, για την περίπτωση του Φειδία:

«Δεν αποτελεί πρόβλημα η είσοδος ενός YouTuber στην πολιτική. Η δημοκρατία, άλλωστε, προϋποθέτει ανοιχτή πρόσβαση και πολυφωνία. Το πραγματικό ζήτημα είναι η μετατροπή της πολιτικής εκπροσώπησης σε performance».

Ο καθηγητής πρόσθεσε κάτι ακόμα:

«Όταν, σε αυτό το επίπεδο, η αντιπροσώπευση περιορίζεται σε δηλώσεις όπως:“Δεν διάβασα τον προϋπολογισμό, τον διάβασε η ομάδα μου” ή “Η έκθεση για την Τουρκία είναι δυνατή, αλλά δεν γνωρίζω το περιεχόμενό της”, τότε δεν πρόκειται για ζήτημα ύφους ή επικοινωνίας».

Πρόκειται, κατέληξε ο κ. Παναγιώτου, «για υποτίμηση της ίδιας της έννοιας της εκπροσώπησης — και, κατ’ επέκταση, των πολιτών που τον επέλεξαν ή συνεχίζουν να τον θεωρούν επιλογή».