727 λέξεις για την Μαρία Καρυστιανού

Πριν από περίπου δύο χρόνια, κλήθηκα να συντονίσω μια εκδήλωση για το έγκλημα των Τεμπών στα Ιωάννινα.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην Αλιμούρα, έναν κοινωνικό χώρο στο κέντρο της πόλης, όπου γίνονται επίσης συναυλίες, παρουσιάσεις βιβλίων, κλπ.

Οι ομιλητές ήταν συγγενείς θυμάτων των Τεμπών. Τρία πράγματα μου έχουν μείνει ως σήμερα:

• Πρώτον, πως μίλησα ελάχιστα — τι ακριβώς να πεις, γιατί να πάρεις τον λόγο, όταν στο ίδιο πάνελ βρίσκονται γονείς και παιδιά των ανθρώπων που χάθηκαν;
• Δεύτερον, πως το ενδιαφέρον ήταν μαζικό: για πάνω από δύο ώρες, κόσμος στεκόταν όρθιος, έξω απ' τον χώρο, και παρακολουθούσε από τα ανοιχτά παράθυρα.
• Τρίτον, πως οι παριστάμενοι ρωτούσαν διαρκώς: Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε; Τι μπορούμε να κάνουμε για να ασκηθεί πίεση; Ποια είναι τα επόμενα βήματα του Συλλόγου;

Στην τελευταία ερώτηση, ένας-ένας, οι συγγενείς διευκρίνιζαν ότι δεν αποτελούν μέλη του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών.

Και παρότι, προς τιμήν τους, δεν μας έβαλαν στα εσωτερικά τους όταν δόθηκε αφορμή (με σχετική ερώτηση), η στάση τους μαρτυρούσε μια επιθυμία να κρατήσουν απόσταση από τις όποιες κινήσεις του Συλλόγου.

Οι διαστάσεις μεταξύ συγγενών

Οι διαστάσεις που υπήρχαν μεταξύ συγγενών ήταν γνωστές στους περισσότερους δημοσιογράφους.

Σε πρώτο βαθμό, δεν είναι παράλογο να υπάρχουν ασυμφωνίες: εάν αύριο γκρεμιστεί η πολυκατοικία μου, και οι άνθρωποί μου βρεθούν να συνομιλούν με τους ανθρώπους των γειτόνων, θα φέρουν άλλες εμπειρίες, επιδιώξεις και τραύματα, και έναν διαφορετικό τρόπο να βλέπουν τον κόσμο.

Έτσι, από τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών τα τελευταία χρόνια:

• κάποιοι μιλούν κατά βάση σε Μέσα επιρροής Βελόπουλου, άλλοι κυρίως σε αναρχικές ή αριστερές συλλογικότητες,
• ορισμένοι βρέθηκαν να σκαλίζουν χωράφια για ευρήματα, την ώρα που άλλοι πενθούν σιωπηρά,
• άλλοι πιστεύουν στη δικαστική διεκδίκηση και άλλοι όχι,
• ενώ ορισμένοι εστιάζουν την προσπάθεια για απόδοση ευθυνών στον πρώην υπουργό Μεταφορών, Κώστα Καραμανλή, και άλλοι την εκτείνουν μακρύτερα χρονικά.

Μέλη σταδιακά αποχωρούσαν από τον Σύλλογο, αλλά αυτό δεν γινόταν ευρύτερα γνωστό.

Ώσπου πρόσφατα, με όλη την έκταση που έλαβε το αίτημα για αποχώρηση της Μαρίας Καρυστιανού από την θέση της προέδρου, έγινε γνωστό ότι ο Σύλλογος είχε φτάσει να αριθμεί μόλις επτά μέλη – τα δύο από την ίδια οικογένεια.

Οι κινητοποιήσεις του 2025

Θυμάστε την εικόνα που ακολουθεί; Την συμμετοχή στις εκδηλώσεις για τα Τέμπη στις 28 Φεβρουαρίου 2025; Οι αναλυτές μιλούν για τη μαζικότερη συμμετοχή των τελευταίων δεκαετιών.

Δεν ήταν μόνο η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, και τα υπόλοιπα αστικά κέντρα. Έγιναν συγκεντρώσεις μέχρι και σε χωριά, όπως η Βαλαώρα Αγράφων.

Όταν στο Solomon ζητήσαμε από τους αναγνώστες μας να μοιραστούν βίντεο από σχετικές κινητοποιήσεις, λάβαμε εκατοντάδες βίντεο από την Δανία ως την Ισλανδία, και από το Μεξικό ως τις ΗΠΑ και την Αυστραλία.

[Εάν θέλετε να θυμηθείτε το κλίμα, μπορείτε να βρείτε τα βίντεο εδώ, στα highlights].

Και άλλοι συγγενείς έχουν σταθεί θαρραλέα, αλλά στο πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού αναδείχθηκε πράγματι το καθολικό αίτημα για δικαιοσύνη. Ένα χρόνο μετά, βρεθήκαμε να βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με άβολες ειδήσεις, όπως π.χ. για το:

• εάν έπρεπε να γίνει ο έλεγχος του ΣΔΟΕ στην Σύλλογο και εάν εντοπίστηκαν «χαμένα» παραστατικά,
• εάν η κα Καρυστιανού έπρεπε να παραιτηθεί από πρόεδρος, εάν θα έπρεπε να της ζητηθεί με επιστολή να παραιτηθεί, εάν η επιστολή που τελικά έλαβε ήταν παράτυπη,
• εάν την συμβουλεύει μια Ομάδα Σοφών, γερόντισσες, φιλοχουντικοί και μοναχές,

Με ασφάλεια μπορούμε να εκτιμήσουμε πως οι φετινές εκδηλώσεις μνήμης δεν θα έχουν την ίδια συμμετοχή.

Παράλληλα, ενώ διατρανώνει πως εκπροσωπεί όλους τους Έλληνες (γίνεται καν αυτό;), οι πρώτες ενδείξεις της στάσης της είναι σαφείς: ελληνοτουρκικά, στρατιωτικοί, και μια πρόταση -από το πουθενά- για διαβούλευση σχετικά με το δικαίωμα στην άμβλωση.

Κι αναρωτιέμαι, τώρα που φίλοι μας αναζητούν και πάλι την τύχη τους στο εξωτερικό (καλή επιτυχία, Γιάννη!), και όσοι μείναμε πίσω εργαζόμαστε, αλλά δεν παύουμε να περνάμε δύσκολα: είναι οι μοναχοί, οι χουντικοί, και οι κάθε λογής περίεργοι που θα μας σώσουν;